بغض می کنم و بی دلیل میان خانه پرسه می زنم ... بغض می کنم و لبخند می زنم ؛

بغض می کنم و شیرینی ها را در ظرف های بلور گران قیمت می چینم ... بغض می کنم

و لبخند می زنم به نماد همه دخترکانی که غرق در آرزوی خود، سیب سرخ گاز می زنند

و همه پنجره های بارانی را زندگی می کنند .... من اما بغض می کنم...

آدمک ها یکی یکی از در و درزهای پنجره و کانال کولر و لوله بخاری و پریز برق به

اتاقم هجوم می آورند و هرکدام قسمتی از وجودم را با تبرهای کوچکشان تکه می کنند و

توی کلاه های قرمزشان می گذارند و فرار می کنند و می روند ... شب، دور آتش

می نشینند و با خنده هایی ریز، چشمانم را به سیخ می کشند و من می دانم آنقدری هست

که شکم هایشان را پر کنند و تا صبح همسرانشان را در آغوش بکشند و دور آتشی که

ذره ذره ام را سرخ می کند، برقصند ... من چیزهای زیادی از آدمک ها می دانم . مثلا

می دانم که بوی بغض، مشام آن ها را تحریک می کند . آن وقت خانه ی آدم را پیدا

می کنند و فقط درعرض چند دقیقه تکه تکه اش می کنند ... تقریبا هرشب برای من اتفاق

می افتد و طبیعیست که این همه درموردشان بدانم ...

تنم از هجوم این همه زخم می سوزد ... باهر خاطره، زخمی را مرهم می گذارم ... تنم

از هجوم زخم ها می سوزد و قحطی مرهم دارم ... قحطی روزهای خوش؛ قحطی

لبخندهای مشترک... تنم از هجوم زخم های زبان می سوزد ... زخم نگاه ... زخم بستری

که ... تنم را می سوزاند ... می سوزم از همه صبح هایی که در انتظار شب های بارانیم

به خون آغشته اند...

تمام دلم درد می کند و به بغض های فروخورده ام فکر می کنم... به خون دلی که

می خورم ... به حرص ها، غصه ها، غم ها، حسرت ها ... به همه چیزهایی که این

روزها می خورم و حالا دلم درد می کند از این پرخوری های بی در و پیکر ... تمام دلم

درد می کند و هیچ درمانی برایش سراغ ندارم.

آخ ... مامان بغلم کن که خیلی مریضم ... که تب دارم ... که دل درد و سرگیجه دارم.

مامان بغلم کن که با همه بچه ها قهر کرده ام و حالا در گوشه اتاق، زانوانم را بغل گرفته

ام و گریه می کنم و دل می زنم . که خیلی تنهام ... خیلی تنهام ... خیلی تنهام ...

مامان بغلم کن که تنها چیزی که طاقتش را ندارم، نگاه های پرسوال توست ... حالم

بداست مامان و حتی عروسک هایم مرا نمی فهمند!... حتی عروسک هایم ...