پس از مدت ها،یک غزل-مثنوی ...

و ابر، چشم تو را خیس و خیس تر می کرد

و گیسوان مرا هی حریص تر می کرد

"حدیث عشق، به طومار در نمی گنجید،"

... که شعر حرف زمان را حدیث تر می کرد

که حرف های تو از چشم تا دلم جاری ...

شود، نگاه تو را غم سلیس تر می کرد

صدای شعر خدا و من و تو باران بود

... و ابر، چشم مرا خیس و خیس تر می کرد ...

غزل تر از دل من حرف می زنی بامن

سکوت، از شب خیس است؟ یا جنون؟ یا من؟!...

سکوت می وزد آهسته بین لهجه ی تو

و بغض می کنم آرام، عین لهجه ی تو...

احاطه می کنی ام با نگاه، با لبخند،

نگاه می کنمت با هزار و یک ترفند

و دست های تو ، گلدان صورتم می شد

قسم به لحن تو هرروز عادتم می شد

به بوسه های تو بر چادر سیاهیِ من

به خستگی دل گیج و سربراهی من

به روز و شب شدن لحظه های پاییزی،

هنوز مثل همان روزها، غم انگیزی

هنوز مثل زمانی که پیر خواهی شد،

از آتش غم این روزگار ، لبریزی

هنوز از قِبَلِ آفتاب گردان ها،

برای خلوت صبحانه، نور می ریزی

... و صبح، رو به نگاهم، طلوع خواهی کرد

... و باز، روز غم انگیز خیس پاییزی ...