تبليغاتX
بلور آبی شب




















بلور آبی شب

 

 

وقتي كه خورشيد بلند بلند مي خندد

                                        به بي خيالي توست ...

                                                                   يا هيجان بي پرواي من ؟!

 

وقتي كه ماه بغضش مي گيرد

                              چشمان تو را از پس پنجره تماشا كرده ...

                                                  يا زخمه هاي ناشيانه من را به ساز ؟!

 

وقتي ستارگان ميان بلور آبي شب مي رقصند

                                          براي سرگرم كردن توست ...

                                                                        يا سوزاندن دل من ؟!

 

زمين بر مدار چشمان تو مي چرخد

                                                  دور سرم ...

 

وقتي نگاهمان به هم گره مي خورد

                                من مچ تو را گرفته ام سر بزنگاه ...

                                                                              يا تو مچ مرا ؟!!!!

 

 

نوشته شده در یکشنبه 1 آذر1388ساعت 12:36 توسط حمیده روح پرور| |

 

یک سوال اساسی ...

می خوام که همه تون ... همه شما دوستان خوبم که اومدین این جا و به من لطف دارین  ، به

سوالم پاسخ بدین ...

مدتهاست که دارم بهش فکر می کنم  !

... شمام توی فکر کردن  کمکم کنین لطفا

"شما می دونین این دخترکوچولوی ناز به کجا خیره شده ، داره به چی نگاه می کنه  ، به چی فکر می کنه و چه حسی داره ؟!"

این سوال رو کاملا جدی () پرسیدم و منتظر پاسخ کاملا جدی تر (!!!) همه شما هستم ...!

ممنونم

 

Click to view full size image

نوشته شده در شنبه 23 آبان1388ساعت 10:43 توسط حمیده روح پرور| |

 

دیشب ، کنار پنجره ، فریاد می زدم

نقشی به یاد خط تو بر باد می زدم

 

مست از تو، قلب من و‌ رخ سرخ آسمان

دیشب ، سیاه مست ، تو را داد می زدم

 

لبخند غم به گریه زدم مست و بی دلیل

آهنگ شد خزان بنان شاد می زدم ...

 

دستم به سیم تارم و روحم به زلف یار

هم روح بغض پنجره ، فریاد می زدم

 

دیشب دلم گرفت به یاد نگاهتان .....

نفرین بر این زمانه ی شیاد می زدم...

 

نوشته شده در سه شنبه 19 آبان1388ساعت 10:41 توسط حمیده روح پرور| |

بـا تــــرانـه بـاز بـــــاران که ... نگويم بهتر است

روي چوبين سقف ويران که... نگويم بهتر است ...

 

دخــــمه هاي غم که با ســـرما عجين و همدمند

در ميانش، مرگ يک جان که ... نگويم بهتر است ...

 

کـــــاخ هاي باشـکوه و برج زيبـــــا که نديد

کارتون هاي خيابان که ... نگويم بهتر است ...

 

محتسب ، زاهد ، خماران ، دُرد نوشان رفته اند

روز ديـگر بـاغبـانان که ... نگويم بهتـــر است ...

 

ســر به زير برف ، دستش رو شده بر آسمان

کبک زيبــاي خرامان که ... نگويم بهتر اسـت ...

 

گفت : «چشمت را بشــــوي» اما کجا آب زلال؟

آب ها گل شد پس از آنکه ... نگويم بهتر است ...

 

 
 
نوشته شده در دوشنبه 18 آبان1388ساعت 14:55 توسط حمیده روح پرور| |

شازده كوچولو گفت : سلام

گل گفت : سلام

شازده كوچولو با ادب پرسيد : آدم ها كجا هستند ؟

گل كه يك روز كارواني را در حال عبور ديده بود ، گفت : آدم ها ؟ گمان كنم شش هفت تايي

باشند . من ايشان را سال ها پيش ديدم . ولي هيچ معلوم نيست كجا مي شود گيرشان آورد .

 باد ايشان را با خود مي برد . آدم ها ريشه ندارند و از اين جهت ، بسيار ناراحتند ...

 

.
نوشته شده در شنبه 16 آبان1388ساعت 9:10 توسط حمیده روح پرور| |


Design By : Night Skin